zamansız gelen gerçek

blog yazma başlayı şuan 00.41 yani 1 dakika oldu ve ilk yazıcağımın neden üzücü bir konu olduğunu bilmiyorum hayatın getirisi bu ondan galiba.

Dün gece bir arkadaşımı kaybettim çok yakın değildik ama onla aramda bağı sağlayanlar çok anlamlı benim için.Yakın arkadaş olmasakta arkadaş işte tanışmışlık var kısa olsa paylaşılmış birşeyler var.Anılar gözlerimin önünde o kısacık anılar.Birini kaybedince insanın içinden neler kopup gidiyor insan bir kez daha anlıyor.

Hiç düşünmeden hayatı erteliyorsun.Yarın kutlarım doğum gününü yarın ararım şimdi bir mesaj atıyım..Nerden biliceksin ki bunu aslında son konuşmanız olucağını.İnsan düşünmeden edemiyor ya tam o sırada arasaydım belki durucaktı yada akşam arayıp uyandrsaydım 1 sn  daha geç kalkıcak 1 sn daha geç o yola çıkacaktı ve tır geçmiş olacaktı.Keşke demeden geçmiyor değil mi hayat ? Ama keşke arasaydık keşke.. 1 sn nelere kadir o 1sn geç seni bizden koparmicak sabahlara kadar ağlatmicaktı bizi 1sn...


İnsanda bir korkak oluyor değil mi adı 'ÖLÜM' hayatın olmazsa olmazı zamansız gelen gerçek. Bende de var o kadar korkuyorum ki bir taneside avucumdan uçucak diye.Artık derece paranoyaklık arkadaşlarıma motora binmemeleri için benden önce ölmemeleri için yalvarırken buldum kendimi...

Eğer şimdi sen gitmiş olmasaydı bizden hiç birimizde bu korku olmicaktı aklımıza gelmicekti ama şimdi herkes korkak ama zamanla yine hepsi hepimiz unutacağız ölümü.
Seni mi ASLA...


seni özlüyoruz özleyeceğiz R.T. 03.09.2011